The Noble Qur'an Encyclopedia

Tâ, sîn, mîm.[94]

Këto janë ajetet e Librit të qartë.

Ne po të lexojmë ty lajmet e Musait dhe Faraonit, ashtu si ishte në të vërtetë, për njerëzit që besojnë.

Njëmend, Faraoni u tregua arrogant në tokë dhe i ndau banorët e saj në grupe, disa prej të cilëve i shtypi, duke i therur djemtë e tyre dhe duke i lënë të gjalla vajzat e tyre. Ai ishte vërtet shkatërrimtar.

Por, ne donim t'u dhuronim mirësi atyre që ishin të shtypur në tokë, t'i bënim prijës e trashëgimtarë,

t'u jepnim pushtet në tokë dhe t'u tregonim Faraonit, Hamanit dhe ushtrisë së tyre atë nga e cila druheshin.

Ne e frymëzuan nënën e Musait: "Jepi gji atij e, kur të kesh frikë për të, hidhe në lumë dhe mos u frikëso, as mos u pikëllo, se Ne do ta kthejmë atë te ti dhe do ta bëjmë prej të dërguarve."

Atë e gjetën rrethi i Faraonit, që të bëhej armik dhe dëshpërim për ta. Me të vërtetë, Faraoni, Hamani dhe ushtria e tyre ishin gjynahqarë.

Gruaja e Faraonit tha: "Ai është burim gëzimi për mua dhe për ty. Mos e mbytni, se ndoshta na sjell dobi ose e birësojmë. Por, ata nuk e dinin çfarë po bënin.

Ndërkohë, zemra e nënës së Musait u bë e zbrazët. Për pak do ta zbulonte atë, po të mos ia forconim zemrën, që të ishte prej besimtarëve.

Ajo i tha motrës së Musait: "Ndiq gjurmët e tij!" Ajo e vëzhgonte nga larg, pa e vënë re ata.

Ne patëm bërë që ai të mos pranonte asnjë mëndeshë. Atëherë, ajo tha: "A doni t'ju tregoj për një familje që do të përkujdesen për të dhe që ia duan të mirën?"

Kështu, Ne e kthyem te nëna e tij, që ajo të gëzohej e të mos pikëllohej dhe që ta dinte se premtimi i Allahut është i vërtetë, por shumica e njerëzve nuk e dinë.

Kur iu focua trupi dhe arriti pjekurinë, Ne i dhamë atij urtësi e dituri. Kështu i shpërblejmë punëmirët.

Musai hyri në qytet në një kohë kur banorët e tij ishin të shkujdesur dhe gjeti aty dy burra që po luftonin me njëri-tjetrin, njëri nga populli i tij e tjetri nga armiqtë e tij. Ai që ishte nga populli i tij e thirri për ta ndihmuar kundër atij që ishte nga armiku. Musai e qëlloi me grusht atë, duke e lënë të vdekur. Ai tha: "Kjo është vepër e shejtanit. S'ka dyshim se ai është armik i hapur, i cili të çon në humbje."

Dhe tha: "Zoti im! Me të vërtetë, unë bëra padrejtësi ndaj vetes, prandaj më fal!" Atëherë, Ai e fali atë. Njëmend, Ai është Falës i Madh e Mëshirëplotë.

Musai tha: "Zoti im, ngaqë Ti më dhurove mirësi, unë nuk do t'u dal në ndihmë keqbërësve."

Ai u gdhi në qytet i frikësuar, duke vëzhguar, kur ja, ai që i kishte kërkuar ndihmë një ditë më parë, po e thërriste sërish në ndihmë. Musai i tha: "Ti qenke një ngatërrestar i hapur!"

Kur deshi të përdorte forcën kundër atij që ishte armik i të dyve, ai tha: "O Musa, a dëshiron të më vrasësh mua ashtu siç vrave një njeri dje? Ti dëshiron thjesht të bëhesh kryelartë në tokë dhe nuk dëshiron të bëhesh përmirësues."

Nga skaji i qytetit erdhi një burrë duke nxituar dhe tha: "O Musa, paria janë duke shqyrtuar vrasjen tënde, prandaj ik. Unë po të këshilloj çiltërsisht."

Atëherë, ai doli nga qyteti i frikësuar e duke vëzhguar dhe tha: "Zoti im! Më shpëto nga populli zullumqar!"

Kur u drejtua nga Medjeni, tha: "Mbase, Zoti im do të më udhëzojë në rrugën e drejtë."

E, kur arriti te Pusi i Medjenit, aty gjeti një grumbull njerëzish që po u jepnin ujë bagëtive. Përveç tyre, ai gjeti edhe dy gra që po pengonin bagëtitë e tyre. Ai u tha atyre: "Ç'është puna juaj?" Ato thanë: "Ne nuk u japim ujë bagëtive derisa të largohen barinjtë, ndërkohë babai ynë është plak i moçëm."

Atëherë, ai u dha ujë (bagëtive të tyre), pastaj vajti te një hije e tha: "Zoti im, unë kam nevojë për çfarëdo të mire që më jep!"

Ndërkohë, njëra nga ato vajti tek ai duke ecur me turp dhe i tha: "Babai im po të thërret për të të shpërblyer që u dhe ujë bagëtive tona." Kur shkoi tek ai dhe ia tregoi ngjarjen, ai i tha: "Mos ki frikë! Tashmë ke shpëtuar nga populli zullumqar."

Njëra nga ato të dyja tha: "O babush, merre në shërbim, sepse më i miri që mund të marrësh në shërbim është ai që është i fortë dhe i besueshëm!"

Ai i tha: "Unë dua të të jap për grua njërën nga këto dy vajzat e mia, me kusht që të më shërbesh tetë vjet. Por, nëse i plotëson dhjetë, ajo është prej teje. Unë nuk dua të ta rëndoj. Ti do të më gjesh mua, në dashtë Allahu, prej të mirëve."

Musai tha: "Le të mbetet kjo mes meje e teje. Cilindo nga dy afatet që ta plotësoj, s'do të ketë detyrim tjetër për mua. Allahu është dëshmitar për atë që po themi."

Kur Musai e plotësoi afatin dhe u nis me familjen e tij, vuri re një zjarr në anë të malit Tur. Ai i tha familjes së vet: "Rrini këtu, se vërejta një zjarr. Ndoshta mund t'ju sjell që andej ndonjë lajm ose ndonjë urë zjarri për t'u ngrohur."

Kur vajti aty, nga ana e djathtë e luginës, nga pema që ndodhej në vendin e bekuar, u dëgjua një zë: "O Musa! Me të vërtetë, Unë jam Allahu, Zoti i botëve!

Hidhe shkopin tënd!" Por, kur e pa atë duke lëvizur si të ishte gjarpër, u kthye dhe iku pa shikuar prapa. "O Musa, mos u frikëso, se ti je nga ata që janë të mbrojtur!

Fute dorën në gjoks: ajo do të dalë e bardhë, pa ndonjë të metë, dhe mblidhe krahun që të çlirohesh nga frika. Këto[95] janë dy prova nga Zoti yt për Faraonin dhe parinë e tij. Ata janë vërtet popull i pabindur.

Ai tha: "Zoti im, unë kam mbytur njërin prej tyre, andaj kam frikë se do të më vrasin.

Ndërkaq, vëllai im, Haruni, është më gojëtar se unë në të folur, kështu që dërgoje atë me mua si ndihmës, që të vërtetojë fjalët e mia, sepse kam frikë se do të më quajnë gënjeshtar.

Ai tha: "Ne do të të forcojmë me vëllanë tënd dhe do t'ju japim fuqi, kështu që ata nuk do të mund t'ju bëjnë dëm." Me mrekullitë Tona, ju të dy dhe ata që ju pasojnë, do të jeni fitimtarë.

Por, kur Musai u vajti atyre me mrekullitë Tona të qarta, ata thanë: "Kjo s'është gjë tjetër, veçse magji e shpikur dhe ne kurrë nuk kemi dëgjuar diçka të tillë prej të parëve tanë."

Musai tha: "Zoti im e di më së miri se kush vjen me udhëzim prej Tij dhe kujt do t'i takojë fundi i mirë. Me të vërtetë, keqbërësit nuk do të gjejnë shpëtim."

Faraoni tha: "Oj pari! Unë nuk di që ka për ju tjetër zot përveç meje. Më ndiz pra, o Haman, një zjarr për të pjekur tullat dhe më ndërto një kullë të lartë që të ngjitem e të shoh Zotin e Musait, ndonëse unë mendoj se ai është gënjeshtar!"

Ai dhe ushtarët e tij u sollën me kryelartësi në tokë pa asnjë të drejtë dhe mendonin se nuk do të ktheheshin te Ne.

Prandaj, Ne e kapëm atë e ushtrinë e tij dhe i hodhëm në det. Shih pra si ishte fundi i zullumqarëve!

Ne i bëmë ata udhëheqës që ftojnë për në zjarr, kurse në Ditën e Kiametit nuk do të ndihmohen.

Ne bëmë që mallkimi t'i ndjekë ata në këtë botë, kurse në Ditën e Kiametit do të jenë të përbuzur.

Me të vërtetë, Ne i dhamë Musait Librin, pasi i shkatërruam brezat e mëparshëm, si provë të qartë për njerëzit dhe udhëzim e mëshirë, që të mund të marrin mësim.

Ti nuk ishe në anën perëndimore (të malit Tur) kur ia besuam Musait detyrën e as ishe i pranishëm.

Por, Ne krijuam breza të shumtë dhe kaloi një kohë e gjatë ndërmjet tyre. As ishe në mesin e banorëve të Medjenit që t'ua lexoje atyre ajetet Tona, por ishim Ne që të dërguam (e t'i mësuam këto lajme).

As ishe në anën e malit Tur, kur e thirrëm (Musain), por (ty të zbriti shpallja) si mëshirë nga Zoti yt, për t'ua tërhequr vërejtjen njerëzve që nuk u kishte ardhur asnjë paralajmërues para teje, që ata të marrin mësim

dhe që, kur t'i godasë ndonjë fatkeqësi për shkak të asaj që kanë bërë duart e tyre, të mos thonë: "Zoti ynë, përse nuk na çove ndonjë të dërguar, që të mund t’i pasonim ajetet e Tua e të bëheshim besimtarë?"

Por, kur u erdhi e vërteta nga ana Jonë, ata thanë: "Përse nuk i është dhënë atij (Muhamedit) diçka e ngjashme me atë që i ishte dhënë Musait?!" Po a nuk e mohuan ata atë që i ishte dhënë Musait më parë?! Ata thonë: "(Kurani dhe Teurati janë) dy magji që mbështesin njëra-tjetrën" dhe thonë: "Ne i mohojmë që të dyja".

Thuaj: "Sillni atëherë një libër nga Allahu që përmban udhëzim më të mirë se këta të dy, që ta ndjek atë, nëse e thoni të vërtetën!"

Nëse ata nuk binden, atëherë dije se ata ndjekin vetëm dëshirat e veta. E kush është më i humbur se ai që ndjek dëshirën e vet pa pasur asnjë udhëzim prej Allahut?! S'ka dyshim se Allahu nuk i udhëzon njerëzit e padrejtë.

Ne ua kumtuam atyre Shpalljen, në mënyrë që të marrin mësim.

Ata të cilëve ua dhamë Librin para tij (Kuranit), ata besojnë në të.

Kur u lexohet atyre (Kurani), ata thonë: "Ne i besojmë atij. Pa dyshim, ajo është e vërteta nga Zoti ynë. Ne, edhe para tij ishim muslimanë (të nënshtruar ndaj Allahut)."

Atyre do t'u jepet shpërblimi dyfish, për shkak se duruan. Ata e largojnë të keqen me të mirë dhe japin nga ajo që Ne u kemi dhënë.

Kur dëgjojnë fjalë të kota, ata largohen duke thënë: "Ne i kemi veprat tona dhe ju keni veprat tuaja. Paqe për ju! Ne nuk duam të kemi punë me të paditurit."

Në të vërtetë, ti nuk mund të udhëzosh atë që do, por Allahu udhëzon atë që dëshiron. Ai i njeh mirë të udhëzuarit.

Ata thonë: "Nëse ndjekim udhëzimin me ty, do të rrëmbehemi nga toka jonë." Vallë, a nuk ua mundësuam atyre të jetojnë në një vend të shenjtë e të sigurt, ku sillen fruta të çdo lloji, si furnizim prej Nesh?! Por, shumica e tyre nuk e dinë.

Sa shumë qytete i kemi shkatërruar, për shkak se u treguan mosmirënjohës në jetesën e tyre! Ja banesat e tyre, të cilat nuk u banuan pas tyre, përveçse pak. Jemi Ne trashëgimtarët.

Zoti yt kurrë nuk do t'i shkatërronte vendbanimet pa dërguar më parë në qendrën e tyre një të dërguar, që t'ua lexonte atyre ajetet Tona. Dhe, Ne kurrë nuk do të shkatërronim ndonjë vendbanim, përveç nëse banorët e tij do të ishin të padrejtë.

Çfarëdo që ju është dhënë është vetëm kënaqësi dhe stoli e jetës së kësaj bote. Ndërkaq, ajo që është tek Allahu është më e mirë dhe më e qëndrueshme. Si nuk e kuptoni?!

A është njësoj ai që i kemi premtuar një premtim të mirë (Xhenetin), të cilin do ta gjejë, me atë që i kemi dhënë kënaqësinë e jetës së kësaj bote, ndërsa në Ditën e Kiametit do të jetë prej atyre që do të hyjnë në Zjarr?!

Atë Ditë, Allahu do t'i thërrasë ata e do t'u thotë: "Ku janë ata që i quanit ortakë të Mi?"

Ata që merituan dënimin, do të thonë: "Zoti ynë, këta janë ata që i kemi çuar në humbje; ne i çuam ata në humbje ashtu siç humbëm edhe vetë. Ne shfajësohemi para Teje; ata nuk na adhuronin ne."

Atyre do t'u thuhet: "Thirrni tashmë ata që i quanit ortakë të Mi." Ata do t'i thërrasin, por nuk do t'u përgjigjen. Ata do të shohin dënimin dhe do të dëshironin të kishin ndjekur rrugën e drejtë.

Atë Ditë, Ai do t'i thërrasë ata, duke u thënë: "Ç'përgjigje u dhatë të dërguarve?"

Atë Ditë, provat do të fshihen prej syve e as do të pyesin njëri-tjetrin.

Ndërkaq, ai që pendohet, beson dhe bën vepra të mira, do të jetë prej të shpëtuarve.

Zoti yt krijon dhe zgjedh çfarë të dojë, ndërsa atyre nuk u takon të zgjedhin. I patëmeta dhe i Lartësuar është Allahu mbi gjithçka që ia shoqërojnë Atij.

Zoti yt di çfarë fshehin zemrat e tyre dhe çfarë shfaqin haptazi.

Ai është Allahu! Nuk ka zot që adhurohet me të drejtë përveç Tij. Të gjitha lavdërimet i takojnë Atij në këtë jetë dhe në botën tjetër. I Tij është gjykimi dhe tek Ai do të ktheheni.

Thuaj: "Pa më thoni, nëse Allahu do ta bënte natën të përhershme për ju deri në Ditën e Kiametit, cili zot përveç Allahut do t'ju sillte dritë? Pra, a nuk dëgjoni?"

Thuaj: "Pa më thoni, nëse Allahu do t'jua bënte ditën të përhershme deri në Ditën e Kiametit, cili zot përveç Allahut do t'jua sillte natën për të pushuar? Pra, a nuk e shihni?"

Prej mëshirës së Tij, Ai krijoi për ju natën e ditën, për të pushuar në to dhe për të kërkuar mirësinë e Tij, si dhe që të jeni mirënjohës.

Ditën, kur Ai do t'i thërrasë ata e do t'u thotë: "Ku janë ata që i quanit ortakë të Mi?"

dhe kur prej çdo populli do të nxjerrim nga një dëshmitar e do t'u themi: "Sillni provat tuaja!", atëherë do ta kuptojnë se e vërteta është e Allahut dhe atyre do t'u humbin ata (zotat e rremë) që kishin sajuar.

Me të vërtetë, Karuni ishte nga populli i Musait, por ai u soll me mendjemadhësi ndaj tyre. Ne i dhamë atij aq shumë thesare, saqë çelësat e tyre do të rëndonin një grup burrash të fortë. Populli i vet i tha atij: "Mos u gëzo tej mase, se Allahu nuk i do ata që gëzohen (duke qenë mosmirënjohës).

Por kërkoje botën tjetër me atë që të ka dhënë Allahu dhe mos e harro hisen tënde të kësaj bote, si dhe bëj mirë, ashtu siç të ka bërë mirë Allahu e mos kërko të bësh çrregullime në Tokë, sepse Allahu nuk i do shkatërrimtarët.

Ai tha: "E gjithë kjo më është dhënë vetëm falë dijes sime." A nuk e dinte ai se Allahu ka shkatërruar para tij breza që ishin më të fuqishëm e që kishin grumbulluar më shumë pasuri sesa ai? E zullumqarët nuk do të pyeten për gjynahet e tyre.

Ai doli para popullit të vet me stolitë e tij. Ata që lakmonin jetën e kësaj bote, thanë: "Ah, sikur të kishim edhe ne ashtu si i është dhënë Karunit! Ai është njëmend njeri me shumë fat."

Ndërkaq, ata që u është dhënë dituria, thanë: "Të mjerët ju! Shpërblimi i Allahut është më i mirë për atë që beson dhe bën vepra të mira. Këtë mund ta arrijnë vetëm të durueshmit."

Ne bëmë që toka ta gëlltiste atë dhe shtëpinë e tij. Ai nuk pati kurrfarë rrethi që ta ndihmonte kundër Allahut e as që mundi ta ndihmonte vetveten.

Ata që dje shpresonin të ishin në vendin e tij, zunë të thoshin: "A nuk e shihni se Allahu ia shton rizkun kujt të dojë dhe ia pakon kujt të dojë?! Po të mos na mëshironte Allahu, do të bënte që të na gëlltiste toka. A nuk e shihni se jobesimtarët nuk gjejnë shpëtim?!"

Botën tjetër e kemi caktuar për ata që nuk duan madhështi e as çrregullime në tokë. Fundi i mirë është për ata që i frikësohen Allahut.

Kush vjen me ndonjë vepër të mirë, do të shpërblehet me diçka më të mirë se ajo, e kush vjen me ndonjë vepër të keqe, keqbërësit do të ndëshkohen vetëm për atë që kanë bërë.

Me të vërtetë, Ai që ta ka urdhëruar ty Kuranin, do të të kthejë në vendin e premtuar. Thuaj: "Zoti im e di më së miri se kush është në rrugën e drejtë dhe kush është në humbje të qartë."

Ti nuk shpresoje se do të të shpallej Libri, por kjo është mëshirë nga Zoti yt. Prandaj, kurrsesi mos u bëj përkrahës i jobesimtarëve!

Kurrsesi mos i lejo të të shmangin nga ajetet e Allahut pasi të jenë shpallur, por thirr për te Zoti yt dhe assesi mos u bëj prej idhujtarëve!

Mos lut tjetër zot krahas Allahut! S'ka zot që adhurohet me të drejtë përveç Tij. Çdo gjë do të shkatërrohet, përveç Fytyrës së Tij (përveç Tij). I Tiji është gjykimi dhe tek Ai do të ktheheni.