The Noble Qur'an Encyclopedia

Ha, mim.[115]

Betohem në Librin e qartë!

Ne e kemi bërë Kuranin në gjuhën arabe, që ju ta kuptoni.

Me të vërtetë, ai është te Ne në Librin amë[116], i lartë e plot urtësi.

Vallë, a ta lëmë këshillimin ndaj jush, meqë jeni popull që i kalon kufijtë?

Sa e sa pejgamberë kemi dërguar te popujt e lashtë,

por, sa herë që u vinte ndonjë pejgamber, talleshin me të.

Ne i shkatërruam ata që ishin më të fuqishëm se këta, ndërkohë që u kanë arritur shembujt e (dënimit të) popujve të mëparshëm.

Po qe se i pyet ata: "Kush i krijoi qiejt dhe Tokën?", me siguri do të thonë: "I krijoi i Gjithëfuqishmi, i Gjithëdituri."

Ai është që për ju shtriu Tokën dhe ju bëri në të shtigje, që të mund të orientoheni.

Ai që zbret nga qielli ujë me masë, përmes të cilit ringjall vendin e pajetë. Kështu do të nxirreni edhe ju.

Ai që krijoi të gjitha çiftet dhe bëri për ju anije dhe kafshë për hipje,

që të hipni mbi to e pastaj të kujtoni mirësinë e Zotit tuaj pasi të jeni vendosur mbi to e të thoni: "I patëmeta është Ai që na i nënshtroi këto, se ne nuk do të mund ta bënim

dhe pa dyshim se ne te Zoti ynë do të kthehemi."

Ata i veshin atij Atij një pjesë prej robërve të Tij. Njëmend, njeriu është mohues i hapur.

Mos vallë, ka marrë për Vete vajza prej krijesave të Tij e ju ka veçuar ju me djem?!

E, kur ndonjëri prej tyre merr lajmin për lindjen e asaj që ia vishte Allahut, i nxihet fytyra dhe mbushet plot hidhërim.

Si mund t'i vishet Atij ajo që rritet në stoli dhe është e pafuqishme në fjalëtime?!

Ata i quajnë femra melekët, të cilët janë robër të të Gjithëmëshirshmit! Vallë, a ishin ata të pranishëm gjatë krijimit të tyre?! Dëshmia e tyre do të shënohet dhe do të merren në llogari.

Ata thonë: "Sikur të mos kishte dashur i Gjithëmëshirshmi, ne nuk do t'i kishim adhuruar ata." Ata s'kanë kurrfarë dijenie për këtë, por vetëm gënjejnë.

Mos vallë u kemi dhënë Ne atyre ndonjë libër para këtij, të cilit i përmbahen?!

Jo, por ata thonë: "Ne i kemi gjetur baballarët tanë në një fe dhe ne po shkojmë gjurmëve të tyre."

Kështu pra, sa herë që dërgonim para teje paralajmërues në ndonjë qytet, pasanikët e tij thoshin: "Ne i kemi gjetur baballarët tanë në një fe dhe ne po ndjekim gjurmët e tyre."

Ai (i dërguari) u thoshte: "A edhe nëse ju sjell diçka më të drejtë se ajo në të cilën i gjetët baballarët tuaj?!" Ata përgjigjeshin: "Ne nuk besojmë në atë me të cilën jeni dërguar."

Atëherë, Ne hakmerreshim ndaj tyre. Shiko pra si ishte fundi i përgënjeshtruesve!

Kujto kur Ibrahimi i tha babait dhe popullit të vet: "Unë largohem nga ata që ju i adhuroni

në vend të Atij që më ka krijuar. Ai do të më udhëzojë mua në rrugën e drejtë."

Ai e bëri këtë fjalë[117] të qëndrueshme ndër pasardhësit e tij, që ata të kthehen (në besimin e drejtë).

Në të vërtetë, Unë u dhashë këtyre dhe etërve të tyre jetë të gjatë, derisa u erdhi e vërteta dhe një i dërguar i qartë.

Por, kur u erdhi e vërteta, ata thanë: "Kjo është magji dhe ne nuk e besojmë atë."

Po ashtu thanë: "Përse nuk iu shpall ky Kuran një njeriu të madh nga këto dy qytete?!"

Mos vallë, janë ata që e ndajnë mëshirën e Zotit tënd?! Ne ua kemi ndarë atyre jetesën në jetën e kësaj bote dhe kemi ngritur disa mbi të tjerët në shkallë, në mënyrë që disa prej tyre t'u shërbejnë të tjerëve. Mëshira e Zotit tënd është më e mirë se ajo që grumbullojnë ata.

Po të mos ishte që njerëzit do të bëheshin një bashkësi (në mosbesim), Ne do t'u bënim atyre që mohojnë të Gjithëmëshirshmin prej argjendi çatitë e shtëpive të tyre, shkallët nëpër të cilat ngjiten,

dyert e shtëpive të tyre, si dhe divanet në të cilat mbështeten,

madje edhe stoli ari. Por, e gjithë kjo është vetëm kënaqësi e jetës së kësaj bote, ndërsa bota tjetër pranë Zotit tënd është për të devotshmit.

Atij që tregohet i verbër ndaj këshillës[118] së të Gjithëmëshirshmit, Ne i caktojmë një shejtan që i bëhet shok i pandashëm.

Ata i pengojnë nga rruga e drejtë, ndërsa këta mendojnë se janë të udhëzuar.

E, kur vijë te Ne, (i mashtruari) do të thotë: "Ah, sikur mes meje e teje të kishte largësi sa ajo mes lindjes e perëndimit! Sa shok i keq që paske qenë!"

Por, asgjë nuk do t'ju bëjë dobi sot të qenët bashkë në dënim, pasi ishit të padrejtë.

Vallë, a mund t'i bësh të dëgjojnë të shurdhrit apo t'i udhëzosh të verbrit dhe ata që janë në humbje të qartë?

Edhe nëse të marrim ty (o Muhamed), Ne patjetër do të hakmerremi ndaj tyre.

Ose do të të tregojmë atë me të cilën i kemi kërcënuar, sepse Ne gjithsesi kemi fuqi mbi ta.

Prandaj, mbahu fort pas asaj që të është shpallur, sepse, pa dyshim, ti je në rrugë të drejtë!

Me të vërtetë, ky (Kuran) është nder për ty dhe popullin tënd dhe ju do të merreni në llogari.

Pyeti të dërguarit Tanë që i kemi çuar para teje se a kemi caktuar përveç të Gjithëmëshirshmit zota që mund të adhurohen!

Në të vërtetë, Ne e dërguam Musain me mrekullitë Tona te Faraoni dhe paria e tij, i cili u tha: "Unë jam njëmend i dërguari i Zotit të botëve."

Por, kur ua solli atyre mrekullitë Tona, ata u tallën me to.

Ne nuk u treguam atyre asnjë mrekulli që të mos ishte më e madhe se ajo e mëparshmja. Ne i ndëshkuam ata, që të ktheheshin (në rrugën e drejtë).

Ata i thoshin (Musait): "O magjistar! Lute Zotin tënd për ne, për shkak të besës që të ka dhënë, se përnjëmend do të ndjekim rrugën e drejtë!"

Por, kur ua largonim ndëshkimin, ata e thyenin premtimin.

Ndërkaq, Faraoni thirri popullin e vet e u tha: "O populli im! A nuk më përket mua mbretëria e Egjiptit dhe këta lumenj që rrjedhin nën këmbët e mia?! A nuk shihni?!

Vallë, a nuk jam unë më i mirë se ky që është i përbuzur dhe mezi flet qartë?

Pse nuk i janë dhënë atij byzylykë ari ose të kishin ardhur me të melekët si shoqërues?"

Kështu, ai e mashtroi popullin e vet dhe ata iu nënshtruan. Ata ishin njëmend një popull i pabindur.

Por, kur na zemëruan, Ne u hakmorëm ndaj tyre dhe i fundosëm që të gjithë

e i bëmë shembull e mësim për brezat e mëvonshëm.

E, kur u soll biri i Merjemes si shembull, populli yt nisën të zhurmojnë,

duke thënë: "A janë më të mirë zotat tanë apo ai?" Ata ta sjellin këtë shembull vetëm për t'u fjalosur. Në të vërtetë, ata janë popull grindavec.

Ai është vetëm një rob të cilit i dhamë mirësi dhe e bëmë shembull për bijtë e Israilit.

Sikur të donim, në vend tuajin do të kishim bërë në Tokë melekë, që t'ju trashëgonin.

Me të vërtetë, ai (Isai) është një shenjë e çastit të Kiametit, prandaj kurrsesi mos dyshoni në ardhjen e atij çasti dhe më ndiqni mua. Kjo është rruga e drejtë.

Le të mos ju largojë shejtani, se, njëmend, ai është armik juaji i hapur.

Kur Isai erdhi me prova të qarta, tha: "Kam ardhur te ju me urtësi (pejgamberi) dhe që t'ju sqaroj disa çështje për të cilat kundërshtoheni. Prandaj, kini frikë Allahun dhe bindmuni mua!

Pa dyshim, Allahu është Zoti im dhe Zoti juaj, andaj adhurojeni Atë. Kjo është rruga e drejtë.

Por, sektet nga mesi i tyre u përçanë (lidhur me të). Pra, mjerë zullumqarët nga ndodhitë e një Dite të dhembshme!

A presin ata gjë tjetër përveç çastit të Kiametit që t'u vijë papritmas, pa e vënë re fare?!

Miqtë e ngushtë atë Ditë do të bëhen armiq të njëri-tjetrit, përveç të devotshmëve.

(Allahu do t'u thotë): "O robërit e Mi, sot nuk ka frikë për ju e as do të pikëlloheni.

Ju që besuat ajetet Tona dhe ishit muslimanë.

Hyni në Xhenet, ju dhe bashkëshortet tuaja, të gëzuar!

Atyre do t'u shërbehet me pjata e kupa ari dhe atje do të kenë çfarëdo që ua dëshiron shpirti e gjithçka që kënaq syrin. Ju do të qëndroni aty përgjithmonë.

Ja, ky është Xheneti që ju e trashëguat për shkak të asaj që punuat.

Aty do të keni fruta të llojllojshme, prej të cilave do të hani."

Ndërkaq, keqbërësit do të jenë në dënimin e Xhehenemit përgjithmonë.

Atyre nuk do t'u lehtësohet (dënimi) dhe do të jenë të dëshpëruar në të.

Ne nuk u kemi bërë padrejtësi atyre, por ata vetë ishin të padrejtët.

Ata do të thërrasin: "O Malik, le të na japë fund Zoti yt!" Ai do të thotë: "Ju do të qëndroni aty."

Ne jua sollëm të vërtetën, por shumica prej jush e urrenin të vërtetën.

Nëse ata kanë ngritur ndonjë kurth, edhe Ne do të ngremë kurthe.

A mos kujtojnë ata se Ne nuk i dëgjojmë fshehtësitë dhe pëshpëritjet e tyre? Gjithsesi që po, madje, të dërguarit Tanë që janë pranë tyre, shkruajnë (çdo gjë).

Thuaj: "Sikur i Gjithëmëshirshmi të kishte fëmijë, unë do të isha i pari që do ta adhuroja."

I patëmeta është Zoti i qiejve e i Tokës, Zoti i Arshit, mbi gjithçka që i veshin Atij.

Pra, lëri ata të zhyten (në gjëra të kota) e të argëtohen derisa të ballafaqohen me Ditën që u premtohet.

Ai është i vetmi Zot në qiell dhe i vetmi Zot në Tokë (që adhurohet me të drejtë). Ai është i Urti, i Gjithëdijshmi.

I bekuar është Ai të Cilit i përket pushteti i qiejve e i Tokës dhe i gjithçkaje që gjendet midis tyre. Tek Ai është dija e çastit të Kiametit dhe tek Ai do të ktheheni.

Ata që adhurohen përveç Tij nuk kanë mundësi të ndërmjetësojnë (për askënd), përveç atyre që dëshmuan për të vërtetën, duke e ditur.

Nëse i pyet ata se kush i ka krijuar, sigurisht do të thonë: "Allahu!" Përse largohen atëherë?!

E ai (Muhamedi) tha: "O Zoti im, vërtet këta janë njerëz që nuk besojnë."

Pra, lëri aty dhe thuaju: "Paqe!", se së shpejti do ta kuptojnë!